Iedereen heeft wel eens last van vermoeidheid, misschien een dag, misschien een paar dagen of weken, misschien een bepaalde periode, helaas voor mij heb ik al ruim twee jaar last van vermoeidheid. In deze blogpost wil ik met jullie delen wat deze vermoeidheid voor mij inhoudt, hoe het mijn dagelijks leven beïnvloed en wat dit mentaal gezien voor gevolgen heeft op mij.

Elke dag is voor mij een verassing, soms sta ik op en voel ik mij best goed, ik ga beginnen aan de dag en na het douchen en aankleden plof ik supervermoeid op de bank, ik ben op. Soms sta ik op met het gevoel niet geslapen te hebben, ondanks een volle nachtrust en sleep ik mij door de rest van de dag tot ik weer op bed kan, maar soms is het halverwege dag ineens over en barst ik van de energie. Het kan ook zijn dat ik mij lichamelijk prima voel, maar intens vermoeid in mijn hoofd, maar ook andersom gebeurt regelmatig, je snapt het, om gek van te worden. Toch zijn er ook dagen dat het allemaal meevalt, of dat ik zo gemotiveerd ben dat ik er energie van krijg. Al deze variaties en meer dicteren mijn dag en bepalen wat kan en wat niet.

Omdat het zo veranderlijk is per dag, of zelfs per uur, is het heel moeilijk voor mij om vooruit te plannen. In het begin wachtte ik tot het beter zou gaan en maakte ik dus geen afspraken en kwam ik steeds meer thuis te zitten, helemaal nadat ik afgekeurd werd. Op een gegeven moment besefte ik dat de vermoeidheid niet tijdelijk zou zijn en ging ik dagelijkse wandelingen maken in de hoop de vermoeidheid eruit te lopen, dit hield ik een paar maanden vol, maar na een paar week griep was ik volledig gesloopt en besloot ik het rustiger aan te doen. Ik wandel nog steeds regelmatig, maar ik houd nu meer rekening met mijn vermoeidheid en als het beter is om te rusten doe ik dat, al vind ik daaraan toegeven nog steeds superlastig. Zo slaap ik soms bewust even in de middag, of slaap ik bewust uit of ik ga vroeg op bed. Er zijn ook dagen, zeker tijdens de laatste behandelingen, dat ik simpelweg gewoon in slaap val op een gegeven moment, dan is de koek gewoon op. Ook sla ik afspraken zoals verjaardagen e.d. niet direct meer af, ik kijk vaak op de dag zelf of het lukt en of het verstandig is. Omdat ik hier heel duidelijk in ben zie ik ook dat mijn omgeving begrip voor heeft en het begrijpt, dit helpt mij enorm.

Mentaal is het namelijk soms heel lastig, ook omdat ik soms lichamelijk het wel kan, maar dat dan mijn hoofd vermoeid begint te worden en dan moet ik alsnog eerder weg of kan ik bijvoorbeeld wel een wandeling maken, maar is een visite te veel. Ik onderscheid de vermoeidheid dan ook in twee delen; de fysieke vermoeidheid en de mentale vermoeidheid.

De fysieke vermoeidheid kan soms mij lichamelijk verlammen, maar dan kan het zijn dat mijn hoofd gewoon helder is, op deze dagen vecht ik eigenlijk het meeste met mijzelf, ik push mij dan vaak om wel dingen te doen omdat het hoofd het wel kan en wil.

De mentale vermoeidheid is voor mij de meest vervelende, omdat het ervoor zorgt dat ik mij niet kan concerteren, maar het zorgt er ook voor dat de meest simpele dingen ineens veel langer duren of ik word er chagrijnig en gefrustreerd van.

Op de dagen dat deze twee vormen van vermoeidheid gecombineerd zijn voel ik mij net een zombie en dan geef ik eraan toe of ik dwing mijzelf er toch uit te gaan, vaak voel ik mij hierna weer wat beter, vooral omdat ik ondanks de situatie toch iets gedaan heb.

Zo kan je zien dat er achter de vermoeidheid een hele wereld zit aan gevoel en emoties, die vaak lastig zijn uit te leggen in een paar woorden en wat het soms ook moeilijk maakt om er begrip voor te krijgen.

Heeft deze post jou geholpen om mijn vermoeidheid beter leren te begrijpen of heb je nog vragen; laat het weten in een reactie onder deze blogpost of in de comments of via een DM op Instagram!