Even lijkt de tijd stil te staan. Ik hoor de woorden van mijn arts aan en denk alleen maar: daar gaan we weer. Eerder schreef ik al over mijn toekomst, welke kant gaat het op, op naar niemandsland 2.0? Ergens voelde ik al dat ik daar was aanbeland: niet ziek, maar ook niet beter. Daarom…