De afgelopen maanden waren mentaal gezien niet de makkelijkste. Ik merkte dat de teleurstelling over het uitblijven van fysiek herstel en de blijvende vermoeidheidsproblematiek steeds groter werd. Ergens had ik de hoop dat wanneer de stamcellen weer op orde zouden zijn, ik ook weer de weg naar boven zou vinden. Maar nu zijn we al ruim een half jaar na de laatste kuur en DLI en na eerst nog maanden met mysterieuze darmproblemen te hebben gekampt (die overigens nog niet helemaal weg zijn), merk ik dat de vermoeidheid mijn leven blijft beheersen.

Helaas komt er vanuit het ziekenhuis niet echt een verklaring waarom, laat staan een oplossing, en dit is wel erg frustrerend. Dit is voor mij ook de reden dat ik de afgelopen maanden mentaal minder goed in mijn vel zat. Tijdens alle behandelingen had ik altijd de stip op de horizon; dit is iets waar je doorheen moet om beter te worden. Ik ben dus eigenlijk altijd positief ingesteld geweest, los van alle zorgen die ik natuurlijk wel had. Maar nu ben ik dus weer in de fase waarin de cijfers goed zijn, maar ik mij niet goed voel en dat is dus de reden dat ik mij de afgelopen maanden enorm klote voelde. Ik merk dat de stippen die ik blijf zetten voor de toekomst steeds lastiger zijn te behalen, zonder dat daar dus een echte verklaring of oplossing is.

Dat het chimerisme nu goed is met 99% was ook iets waar ik best lang over in de war was. Als steeds gezegd wordt dat we af willen van mijn eigen stamcellen, hoe kan dan een chimerisme van 99% goed zijn? Tegelijkertijd heb ik dus ook niet dat hoera-gevoel gehad dat de behandelingen toch hun doel hebben bereikt. Ik was niet alleen in twijfel, maar ik voel mij zeker niet beter dan dat ik mij in de afgelopen drie jaar heb gevoeld, en dat is even slikken.

Toch wil ik wel positief naar de toekomst kijken. Zo ga ik in 2026 drie maanden een traject van Oncologische Revalidatie volgen. Ik kwam op het spoor hiervan door de psycholoog en dit is uiteindelijk in gang gezet door mijn arts. Het maakt mij in ieder geval blij dat ik nu wat ondersteuning ga krijgen om te kijken wat er wel mogelijk is en om weer wat vertrouwen te krijgen in mijn eigen lichaam. Maar ook om een start te maken met het werken aan het omgaan met de grillige vermoeidheidsklachten. De intake verliep in ieder geval heel prettig en er was veel tijd en aandacht voor mij; voor het gesprek was er 45 minuten ingepland, maar uiteindelijk zat ik er bijna 1,5 uur. Een van de eerste dingen die de verpleegkundig specialist opmerkte was dat ik voor mijn leeftijd al wel heel veel had meegemaakt. Ik merk dan ook dat ik ook wel toe ben aan eens een wat normaler leven.

En daarom zeg ik: op naar 2026! Op oudejaarsdag ga ik 2025 vieren, the good, the bad and the ugly, en ik proost op een nieuw jaar met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Vorig jaar begon ik met schrijven, dit jaar begon ik dat hier te delen en volgend jaar ga ik daar weer mee door. Ik werk nu aan deel twee van mijn psychoseverhaal en ik zal sowieso updates blijven geven over mijn gezondheid.

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mijn blogposts het afgelopen jaar. Het is erg therapeutisch voor mij om erover te schrijven en ik hoop dat jij er als lezer wat aan hebt, al is het alleen maar om iets te begrijpen van een leven na de diagnose kanker.

Ik wil iedereen die dit leest een gelukkig en vooral gezond 2026 wensen en fijne feestdagen met de mensen die je liefhebt!