Clikck here for the English translation

Deze blogpost gaat over de afgelopen maand, de revalidatie en de aankomende operatie.

En dan zit je ineens alweer bijna op de helft van de revalidatie. De afgelopen vijf weken zijn echt heel snel gegaan en tegelijkertijd totaal niet. De allereerste dag voelde een beetje alsof ik weer op school zat: onbekend wat je precies gaat doen, waar je moet zijn, of het een leuke groep is, allemaal gedachten die in mij leefden. Vanaf dat moment leek het alsof ik in een achtbaan was gestapt, een die veel teweeg heeft gebracht in mijn hoofd.

Twee keer in de week ga ik nu naar Beatrixoord in Haren. Het is een traject van twaalf weken en ik zit nu alweer in de zesde week. Het geeft mij het gevoel weer ergens deel van uit te maken en dat is wel fijn na tweeënhalf jaar thuiszitten. Ook vind ik het superfijn dat ik nu zelf wat kan doen aan mijn herstel, in plaats van frustrerend thuis te zitten en niet te weten wat nou wel en niet kan. Toch is het heel intensief ook allemaal. Je bent niet alleen bezig met je eigen hoofd, maar omdat je deel uitmaakt van een groep hoor je ook hun gedachten en emoties over wat de oefeningen met hen doen. Het blijft gek om te ervaren hoe snel je op een ander level praat met mensen die ook te maken hebben (gehad) met kanker, hoe verschillend het soms ook is verlopen. Toch merk ik soms ook dat ik dingen herken waar ik eerder niet over nadacht en dat is ook wel confronterend.

Hoewel ik het mentaal en soms ook fysiek wel heel pittig vind, merk ik nu al wel veranderingen. Het is nog niet zo dat ik meer energie ervaar, ik slaap ook nog best veel overdag om de dag door te kunnen komen. Maar ik merk al wel dat ik mij weer geactiveerd voel en het daardoor allemaal wat beter wil, en dat de scherpe randjes er al wat af zijn.

Inmiddels zitten mijn gedachten ook weer bij de operatie die eraan staat te komen voor de goedaardige tumor bij de hypofyse. Komende week heb ik een ochtend in het ziekenhuis met een CT-scan en een bezoek aan de KNO-arts en anesthesist. Hierna zullen ze de operatie gaan inplannen, maar wel na de revalidatie op mijn verzoek.

Tijdens het gesprek met de neurochirurg voelde ik al meer overtuiging dat deze operatie goed voor mij zal zijn, in ieder geval zodat ik dan weet wat daar het effect van is op mijn lichaam. Toch gaan mijn gevoelens ook wel heen en weer. Aan de ene kant zie ik er tegenop: wat als het uiteindelijk niets aan mijn situatie gaat veranderen? Aan de andere kant voel ik ook wel ergens de hoop dat dit het grote scharnierpunt in mijn leven kan zijn, en maakt die verwachting mij weer nerveus. Toch heb ik ook wel zoiets van: kom maar op! In ieder geval ben ik blij dat ik nu de revalidatie doe; het heeft mij al zoveel gebracht dat ik nu met een beter gevoel richting de operatie ga.

De volgende blogpost zal ik volledig wijden aan de goedaardige tumor en wat voor effect deze heeft gehad op mijn leven, maar tot zover eerst weer even hoe het is gegaan afgelopen maand. Bedankt voor het lezen!

---

A Challenging Month

This blog post is about the past month, about the rehabilitation and the upcoming surgery.

And suddenly, you are already almost halfway through the rehabilitation. The past five weeks have gone by really fast and at the same time not at all. The very first day felt a bit like being back at school, unsure of what exactly you would be doing, where you had to be, whether it would be a fun group, all thoughts running through my mind. From that moment, it felt like I had stepped onto a roller coaster, one that brought a lot to my mind.

I now go to Beatrixoord in Haren twice a week, a twelve-week program, and I am already in the sixth week. It gives me a feeling of being part of something again, which is nice after two and a half years of staying at home. I also really appreciate that I can now do something myself for my recovery, instead of frustratingly sitting at home not knowing what I can and cannot do. Still, it is all very intense. You are not only dealing with your own mind, but because you are part of a group, you also hear their thoughts and emotions about what the exercises do for them. It is strange to experience how quickly you reach another level of conversation with people who have also dealt with cancer, even if it has sometimes gone very differently. Still, I sometimes notice things I recognize that I had not thought about before, and that is also quite confronting.

Although I find it mentally and sometimes physically very challenging, I already notice changes. It is not yet that I have more energy, I also still sleep quite a lot during the day to get through it. But I do notice that I feel reactivated again, and that makes me want to do more, and that the sharp edges have softened a little.

My thoughts have also returned to the surgery that is coming for the benign tumour on my pituitary gland. Next week I have a morning at the hospital with a CT scan and visits to the ENT doctor and anesthesiologist. After that, they will schedule the surgery, but only after the rehabilitation, at my request.

During the consultation with the neurosurgeon, I already felt more convinced that this surgery would be good for me, at least so that I then know what effect it has on my body. Still, my feelings also go back and forth. On the one hand, I dread it and wonder what if it ultimately changes nothing in my situation, but on the other hand, I also feel some hope that this could be the major turning point in my life, and that expectation makes me nervous. Still, I also feel: bring it on! In any case, I am glad I am doing the rehabilitation now; it has already given me so much that I now go toward the surgery with a better feeling.

In the next blog post, I will fully devote myself to the benign tumour and what effect it has had on my life, but for now, this is how the past month has gone. Thanks for reading!