Clikck here for the English translation

Vrijdag 12 juni.

“Hi Eddy, je bent op de uitslaapkamer. Hoe gaat het?”

Ik schrik wakker. Het plafond beweegt boven mij en de ruimte lijkt gevuld met geluid. Even moet ik landen. Voor mijn gevoel lag ik nog maar net naar het plafond van de operatiekamer te kijken, met een zuurstofmasker op mijn mond en een stem die zei: “Je gaat nu een beetje het gevoel krijgen alsof je op zee dobbert, of alsof je te veel hebt gedronken.”

Ik moet lachen en kijk naar het plafond. Inderdaad, alles lijkt te vervormen en het voelt alsof ik dobber op het water.

“Zo, we zetten je even overeind, dan kun je wat zien.”

Met een ferme zwaai kom ik rechtop te zitten. Ik moet nog even landen en kijk wat verdwaasd om mij heen. Overal hangen stangen aan het plafond met pompen, infusen en slangetjes. Ik herken de ruimte van eerder, ook al lig ik nu aan de andere kant. Aan de muur hangt een klok. Vijf uur.

Dat is gek, denk ik. Als ik om 13.00 uur geopereerd ben, hoe kan het dan nu 17.00 uur zijn? Van tevoren was gezegd dat de operatie ongeveer twee uur zou duren, dus blijkbaar heeft die langer geduurd. De verpleegkundigen op de uitslaapkamer zijn alweer met iemand anders bezig en laten mij even op adem komen. Ach, straks hoor ik wel waarom het langer heeft geduurd, denk ik.

Terwijl ik wat wegdoezel, voel ik ineens een misselijkheid opkomen en tegelijkertijd begint mijn hoofd zwaar te bonken. Terwijl ik naar mijn hoofd grijp en begin te kermen, komt de verpleegkundige er op een drafje aan.

“Wat is er, Eddy?”

Ze ziet dat ik begin te kokhalzen en geeft mij snel een zakje. Ik wil net vertellen dat mijn hoofd zo’n pijn doet als het overgeven begint. Mijn hoofd lijkt wel te ontploffen wanneer ik vooroverbuig om in het zakje te spugen. Ik wil de verpleegkundige opnieuw vertellen over mijn hoofd, maar het lukt niet. Ik zie een bezorgde blik in haar ogen en ze overlegt met haar collega’s. Terwijl ik probeer te luisteren naar wat ze zeggen, begin ik weer weg te dommelen.

De pijn in mijn hoofd blijft aanhouden en ineens voel ik vocht uit mijn neus lopen. Ik probeer het weg te vegen en zie dan dat het geen vocht is, maar bloed. Op de achtergrond hoor ik de verpleegkundigen praten.

“Hij heeft een gaatje in zijn hersenvlies. Hij mag helemaal niet rechtop,” hoor ik iemand boos zeggen.

Ik merk niet dat ze mij weer platleggen, maar wanneer ik wakker word, lig ik op mijn rug. De hoofdpijn is er nog steeds en ik grijp naar mijn hoofd. Het bonken wil niet stoppen en ik voel de paniek opkomen. Snel komt de verpleegkundige aangelopen en kijkt mij met een ernstige blik aan. Ze is even bezig met het infuus, wanneer ik weer begin te kokhalzen en al snel krijg ik opnieuw een zakje aangereikt.

“Ga maar op je zij liggen,” zegt ze. “Dan gaat het makkelijker.”

Zodra ik mij op mijn zij draai, golft het er weer uit. Terwijl ik naar het zakje kijk, zie ik overal bloed. Ik spuug bloed, bedenk ik, en ik schrik. Het is toch niet zo dat ik hier dood aan het gaan ben? schiet er door mij heen. De verpleegkundigen overleggen opnieuw en ik zie alleen maar bezorgde blikken.

Ik schrik opnieuw wakker. Ik lig op mijn rug en voel dat de pijn in mijn hoofd iets is afgenomen. Dan realiseer ik mij waardoor ik wakker ben geworden. Een stroompje bloed glijdt langzaam over mijn lippen en ik probeer een doekje te vinden om het te stoppen. Onrustig zoek ik met mijn handen en draai wat heen en weer.

“Wat is er, Eddy?” hoor ik in de verte.

“Ik bloed,” zeg ik. “Mijn neus bloedt.”

Snel komt ze aangelopen en geeft mij een gaasje.

“Wacht maar even,” zegt ze. “We gaan je even een snor geven.”

Even later krijg ik een gaasje met twee stukjes tape onder mijn neus geplakt.

Even denk ik dat het beter gaat, maar dan begin ik opnieuw te spugen en zie ik de bloedspetters weer in het zakje. De verpleegkundige kijkt mij bezorgd en medelevend aan.

“Er is familie voor je. Wil je ze even zien?”

Ik knik en even later komt mijn broer in mijn gezichtsveld. Met een bezorgde blik kijkt hij mij aan. De verpleegkundige praat hem bij.

“Het lijkt heel heftig, dat bloed,” zegt ze, “maar het is vooral slijm en bloed mengt zich daar gemakkelijk mee.”

Dat stelt mij gerust en ik kijk opnieuw naar de bloedspetters in het zakje. Ze hebben inderdaad een andere kleur, zie ik nu, wat donkerder dan normaal. Dat geeft mij het gevoel dat de verpleegkundige wel eens gelijk kan hebben.

Ik wissel voorzichtig wat woorden uit met mijn broer en ergens schijn ik hem nog een boks te hebben gegeven, hoor ik later, maar ik kan het mij niet herinneren. Even later komt mijn schoonzus mijn broer aflossen. Ik schijn wat grapjes te hebben gemaakt, maar al snel dommel ik weer in.

Even later komt de verpleegkundige afscheid nemen. Ze is vrij en deze afdeling gaat sluiten, dus ik moet naar een andere uitslaapkamer.

“Vind je dat goed?”

De verhuizing naar de andere ruimte maak ik niet bewust mee. Ik doe mijn ogen open en probeer weer naar de klok te kijken, maar heel raar, die hangt er niet meer. Verdwaasd kijk ik om mij heen en ineens realiseer ik mij weer dat ik ergens anders ben. De hoofdpijn is niet weg, maar gelukkig wel een stuk minder. Onder mijn neus voel ik een nat gaasje dat deels aan mijn huid is vastgekoekt en af en toe voel ik een druppel uit mijn neus glijden.

“We hebben overlegd,” vertelt de verpleegkundige mij. Een vriendelijke man met een grijze baard. “Van ons mag je weer naar de verpleegafdeling. Vind je dat goed?”

Ik knik. Het gaat gelukkig weer wat beter.

“Prima, dan bellen we de afdeling dat ze je kunnen ophalen.”

Even later staan ze aan mijn bed en na een kort overleg rol ik met bed en al over de gangen. Via de ene gang naar de andere komen we weer aan op de afdeling en rustig rollen ze mij terug naar mijn plek. Ik kijk op de klok aan de wand. Het is inmiddels iets na 21.00 uur, zie ik.

De verpleegkundige helpt mij met aankleden en tandenpoetsen.

“Zo,” zegt ze, “slaap lekker. En ik wil je niet weer terugzien,” lacht ze.

Ik kijk haar verbaasd aan.

Ze zegt lachend: “Ik ben nu vrij en ben er pas volgende week woensdag weer. Dan moet je echt weg zijn, hoor!”

Ik kan het mij nog niet voorstellen, denk ik. Woensdag al naar huis, terwijl ik hier zo lig en eerder nog dacht dat ik misschien wel doodging. Terwijl ik nog nadenk over hoe raar het ziekenhuisleven is, val ik in slaap.

De volgende morgen word ik gewekt. Ik schrik en kijk verdwaasd naar de verpleegkundige die mij wakker heeft gemaakt.

“Ik heb medicatie voor je. Hoe voel je je?”

Ik probeer na te denken over hoe ik mij voel en geef aan dat het goed gaat. Terwijl ik overeind probeer te komen om de medicatie in te nemen, zegt de verpleegkundige dat ik plat moet blijven liggen tot 17.00 uur en absoluut niet overeind mag komen.

Langzamerhand begin ik mij die dag beter te voelen en alles wat er de vorige dag is gebeurd, voelt als een droom. Nu de misselijkheid en de hoofdpijn weg zijn, ga ik meer nadenken over het idee dat de tumor nu weg is. Althans, voor zover ik weet.

De pijnmedicatie doet zijn werk goed, want het voelt inmiddels bijna onnodig dat ik plat lig, denk ik. Tot ik wat probeer te eten en daarbij mijn hoofd toch iets optil. De ruimte begint direct te draaien en ik voel mij ineens ontzettend zwak.

Toch maar even rustig aan doen, denk ik. Maar het platliggen voelt erg benauwend. Ik probeer wat te slapen, maar dan komt de verpleging mij helpen met wassen en aankleden. Ik voel mij ineens weer echt een patiënt, zo hulpeloos in bed. Ik moet terugdenken aan eerdere opnames waarbij ik er net zo bij lag.

Ik geef aan dat het zo raar voelt. De ene dag loop je “gezond” naar binnen en de volgende dag lig je hulpbehoevend in bed.

Het is inmiddels 17.00 uur en ik wacht ongeduldig tot de verpleegkundige komt vertellen dat ik weer rechtop mag zitten. Ik durf niet zelf het initiatief te nemen en dus draai ik mij nog maar eens op mijn zij.

Na een half uur komt de verpleegkundige eraan en langzaam kom ik weer rechtop in bed. Mijn kamergenoten moeten verplicht langer plat blijven liggen, maar desondanks moedigen ze mij enthousiast aan.

“Wat fijn dat je weer rechtop mag.”

Ik maak ze overduidelijk jaloers.

Langzaam begint mijn hoofd te wennen aan het rechtop zitten en ik merk dat ik meteen al meer wil proberen. De verpleegkundige helpt mij op de rand van het bed te zitten.

“Zullen we gelijk maar proberen te staan?” vraagt ze.

Ik stem enthousiast in.

Oef, dat valt toch even tegen, merk ik. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk weer veilig in bed liggen.

“We proberen het straks nog een keer, Eddy,” zegt de verpleegkundige.

Terwijl ik keurig antwoord: “Ja, is goed,” twijfel ik er toch aan of dat echt al kan.

Na de maaltijd is het dan toch echt tijd en de verpleegkundige begeleidt mij weer uit bed.

“Zo,” zegt ze, “kom, we lopen gelijk de gang op.”

Tot mijn verbazing voel ik na een paar stapjes al dat ik mij zekerder begin te voelen en na het eerste rondje plakken we er meteen nog één aan vast.

Tevreden stap ik weer in bed en ineens voel ik mij al een stuk minder ziek en zwak.

De volgende dag loop ik in alle vroegte alweer zelfstandig over de afdeling. Ik voel de opluchting. Na alle schrik en zorgen loop ik ineens weer rond.

Op maandag voel ik mij al zo veel beter dat ik er eigenlijk van overtuigd ben dat ik de volgende dag naar huis mag. Ook al is dat nog niet met mij besproken en houd ik er echt rekening mee dat ik eventueel nog een extra dag moet blijven.

Toch verbaas ik mij erover hoe snel ik opknap en ik merk dat ik daardoor echt goed in mijn vel zit. Na zo lang bezig te zijn geweest met deze operatie, die al voor de derde keer op de planning stond, kan ik mij haast niet voorstellen waarom ik hier zo tegenop heb gekeken.

Zal deze operatie dan toch die lang gehoopte verandering in mijn leven gaan brengen?

De volgende dag zit ik met opgewekte spanning te wachten op de zaalarts. De dagen in het ziekenhuis beginnen vroeg. Om zes uur de eerste medicatie, om half zeven bloedprikken en om zeven uur het ontbijt. Daarna fris ik mij op, kleed ik mij aan en loop ik wat rondjes over de afdeling.

Bang om de zaalarts te missen, ga ik maar weer terug naar de zaal en zie ik de tijd langzaam wegtikken. Maar om kwart over negen komt de zaalarts al binnenstappen en na een kort gesprekje is het duidelijk.

“Het gaat heel erg goed en je mag dus naar huis, mits ook de endocrinoloog instemt.”

Ik ben helemaal blij. Hoe goed de zorg in het ziekenhuis ook is, en wat zijn de mensen in de zorg toch ontzettende toppers, ik wil toch heel graag naar huis. Ook al kijk ik vanuit de zaal uit op mijn eigen wijk, de flat waar ik woon kan ik gelukkig niet zien. Toch voelt het alsof ik mijzelf al door de muren heen naar huis voel trekken.

Zoals altijd in het ziekenhuis is het afwachten wanneer het ontslag echt gaat plaatsvinden. Met de arrogantie van een ervaren patiënt denk ik dat ik vast rond één of twee uur naar huis kan, maar dat valt tegen.

Net als een aantal andere patiënten die aan hetzelfde zijn geopereerd, loop ik ongedurig door de gangen van de verpleegafdeling. Af en toe komt een verpleegkundige vertellen dat ze er druk mee bezig zijn en ondertussen maak ik een praatje met iemand van het ziekenhuis of een medepatiënt.

Uiteindelijk is er rond 15.00 uur zicht op ontslag. De endocrinoloog is onderweg. Een half uur later is het dan zover. De endocrinoloog is heel tevreden en ook van hem mag ik naar huis.

Enthousiast begin ik al mijn spullen te pakken en daar komt de verpleegkundige ook al aan.

“Nou Eddy, als de zaalarts je ontslag definitief maakt, mag je weg.”

Ik kijk een beetje beteuterd.

O, er moet dus nog iemand een plasje over doen, denk ik.

Uiteindelijk heb ik alles klaarstaan en ben ik er helemaal klaar voor om echt te gaan. Ongeduldig loop ik nog maar eens een rondje over de afdeling. De verpleegkundige kan mijn ongeduld blijkbaar van mijn gezicht aflezen en zegt lachend:

“Je ontslagpapieren komen eraan, hoor!”

Ik moet ook wel lachen om mijn eigen ongeduld. Zodra je hoort dat je naar huis mag, ben je eigenlijk niet meer te houden en wil je het liefst zo snel mogelijk thuis op de bank ploffen.

Dan is het om 16.00 uur eindelijk zover. Ik krijg een mapje met alle leefregels voor de komende tijd, een overzicht van de aankomende afspraken en een verslag van de opname. Zo formeel had ik een ontslag nog niet eerder meegemaakt en zo leerde ik als ervaren patiënt toch weer iets nieuws.

Wanneer ik even later samen met mijn broer de afdeling afloop, voelt het alsof ik een nieuwe wereld in stap. Ook al was het maar een relatief korte opname van vijf dagen, er is natuurlijk wel iets fundamenteel anders. Ik loop rond zonder de tumor. Of althans, grotendeels zonder de tumor, want ze hebben niet alles kunnen weghalen.

Inmiddels zijn we een maand verder en probeer ik een balans te vinden tussen rustig aan doen en dingen ondernemen. Ik ben erg blij dat ik de revalidatie al achter de rug heb, want ik merk precies wanneer ik die balans dreig kwijt te raken.

Toch merk ik ook het ongeduld. Ik wil zo graag verder. Herstellen, weer aan het werk, reizen, leven.

De vermoeidheid is op dit moment het voornaamste wat ik merk van de operatie. Die vermoeidheid was er al, maar is nu duidelijk verdiept, zeker als ik te veel doe. Ook merk ik natuurlijk dat mijn hoofd protesteert als ik uit automatisme toch even snel iets wil doen. Niet handig als je druk op je hoofd moet vermijden.

Helaas betekent dat ook dat ik voorlopig niet kan sporten, iets wat ik na de revalidatie juist weer enthousiast had opgepakt. Elke dag probeer ik een wandeling te maken en af en toe ga ik er toch even op uit met de camera. Maar mijn lichaam laat duidelijk merken dat ik het nog heel rustig aan moet doen.

Dat blijf ik ontzettend moeilijk vinden. Het mooie weer nodigt zo uit en ik merk dat ik, na jaren in de ‘ziekmodus’ te hebben geleefd, enorm toe ben aan een normaal leven.

Past month

Friday, June 12

“Hi Eddy, you’re in the recovery room. How are you feeling?”

I wake up startled. The ceiling above me seems to be moving and the room appears to be filled with sounds. For a moment I need to find my bearings. It feels like only moments ago that I was still staring at the ceiling of the operating room, with an oxygen mask over my mouth and a voice saying: “You’re going to start feeling a bit like you’re floating on the sea, or like you’ve had too much to drink.”

I have to laugh and look at the ceiling. Indeed, everything seems distorted and it feels like I am floating on the water.

“Alright, we’re going to sit you upright for a moment, then you’ll be able to see something.”

With a firm movement, I am brought into a sitting position. I need a moment to adjust and look around somewhat dazed. Everywhere there are poles hanging from the ceiling with pumps, IV lines and tubes. I recognize the room from earlier, even though I am now lying on the other side. A clock hangs on the wall. Five o’clock.

That’s strange, I think. If I had surgery at 1:00 PM, how can it be 5:00 PM already? Beforehand I was told the operation would take approximately two hours, so apparently it took longer. The nurses in the recovery room are already busy with someone else and let me catch my breath for a moment.

Well, I’ll find out later why it took longer, I think.

While I slowly drift off, I suddenly feel nausea coming over me and at the same time my head starts pounding heavily. As I grab my head and begin to moan, the nurse quickly walks over.

“What is it, Eddy?”

She sees that I am starting to gag and quickly gives me a small bag. I want to tell her that my head hurts so badly, but just as I try, the vomiting starts. My head feels like it is about to explode as I bend forward to throw up into the bag.

I want to tell the nurse again about my head, but I cannot. I see a concerned look in her eyes and she starts discussing the situation with her colleagues. While I try to listen to what they are saying, I slowly drift off again.

The pain in my head continues and suddenly I feel fluid running from my nose. I try to wipe it away and then realize it is not fluid, but blood. In the background I hear the nurses talking.

“He has a hole in his meninges. He must not be sitting upright at all,” I hear someone say angrily.

I do not notice that they lay me flat again, but when I wake up, I am lying on my back. The headache is still there and I grab my head. The pounding will not stop and I feel panic starting to rise.

The nurse quickly comes over and looks at me with a serious expression. She is adjusting something with my IV when I start gagging again, and soon another bag is handed to me.

“Turn onto your side,” she says. “That will make it easier.”

As soon as I turn onto my side, everything comes out again. While looking at the bag, I see blood everywhere. I am vomiting blood, I realize, and I panic.

Am I actually dying here? runs through my mind.

The nurses discuss things again and all I see are worried looks.

I wake up startled again. I am lying on my back and notice that the pain in my head has eased slightly. Then I realize what woke me up. A small stream of blood slowly slides over my lips and I try to find a cloth to stop it. Restlessly, I search with my hands and move back and forth.

“What is it, Eddy?” I hear in the distance.

“I’m bleeding,” I say. “My nose is bleeding.”

She quickly comes over and gives me a gauze pad.

“Just wait a moment,” she says. “We’re going to give you a moustache.”

A little later, I have a piece of gauze taped underneath my nose with two pieces of tape.

For a moment I think things are getting better, but then I start vomiting again and see the blood splatters return in the bag. The nurse looks at me with concern and compassion.

“Your family is here. Would you like to see them for a moment?”

I nod and a little later my brother appears in my field of vision. He looks at me with a worried expression. The nurse explains the situation to him.

“It looks very frightening, all that blood,” she says, “but it is mostly mucus, and blood mixes with it very easily.”

That reassures me and I look at the blood splatters in the bag again. They do indeed have a different colour, I notice now, darker than usual. That makes me think the nurse may actually be right.

I carefully exchange a few words with my brother and apparently I even gave him a fist bump, I hear later, but I cannot remember it. A little later my sister in law takes over from my brother. Apparently I made some jokes, but soon I drift off again.

A little later the nurse comes to say goodbye. She is finished with her shift and this part of the recovery unit is closing, so I have to move to another recovery room.

“Is that okay with you?”

I do not consciously experience the move to the other room. I open my eyes and try to look at the clock again, but strangely enough, it is no longer there. I look around confused and suddenly realize I am somewhere else. The headache has not disappeared, but fortunately it is much less severe. Under my nose I feel a wet gauze pad that has partly stuck to my skin, and every now and then I feel a drop of blood slide from my nose.

“We discussed it,” the nurse tells me. A friendly man with a grey beard. “We think you can go back to the ward. Is that okay with you?”

I nod. Fortunately, things are getting better.

“Great, then we’ll call the ward so they can come and collect you.”

A little later they arrive at my bed and after a brief discussion I am wheeled through the corridors, bed and all. From one corridor to another, we arrive back at the ward and they gently roll me back to my place. I look at the clock on the wall. It is now just after 9:00 PM.

The nurse helps me get dressed and brush my teeth.

“There we go,” she says, “sleep well. And I don’t want to see you back here again,” she laughs.

I look at her in surprise.

She laughs and says: “I’m off now and I won’t be back until next Wednesday. By then you really need to be gone!”

I cannot imagine it yet, I think. Home on Wednesday already, while I am lying here like this and earlier even thought I might be dying. While I am still thinking about how strange hospital life is, I fall asleep.

The next morning I am woken up. I startle and look confused at the nurse who has woken me.

“I have your medication. How are you feeling?”

I try to think about how I actually feel and tell her that I am doing well. While I try to sit up to take my medication, the nurse tells me that I have to remain lying flat until 5:00 PM and that I absolutely must not sit upright.

Slowly, throughout the day, I start feeling better and everything that happened the day before feels like a dream. Now that the nausea and headache have disappeared, I start thinking more about the fact that the tumour has been removed. At least, as far as I know.

The pain medication is doing its job well, because by now it almost feels unnecessary to be lying flat, I think. Until I try to eat something and slightly lift my head while doing so. Immediately, the room starts spinning and I suddenly feel incredibly weak.

Maybe I should take things a little slower, I think.

But lying flat feels very suffocating. I try to sleep for a while, but then the nurses come to help me wash and get dressed. Suddenly I feel like a real patient again, so helpless lying there in bed. I think back to previous hospital stays where I was in exactly the same situation.

I tell them that it feels so strange. One day you walk into the hospital feeling “healthy” and the next day you are lying in bed, dependent on others for everything.

It is now 5:00 PM and I impatiently wait for the nurse to come and tell me that I can sit upright again. I do not dare to take the initiative myself, so I turn onto my side once more.

After half an hour, the nurse comes over and slowly I sit upright in bed again. My roommates are required to stay lying flat for longer, but despite that they enthusiastically encourage me.

“How nice that you’re allowed to sit up again.”

I clearly make them jealous.

Slowly my head gets used to being upright and I immediately notice that I want to try more. The nurse helps me sit on the edge of the bed.

“Shall we try standing up straight away?” she asks.

I enthusiastically agree.

Oof, that is harder than I expected, I notice. Actually, I just want to be safely back in bed as soon as possible.

“We’ll try again later, Eddy,” the nurse says.

While I politely answer, “Yes, that’s fine,” I still wonder whether I am really ready for that already.

After the meal, the moment finally arrives and the nurse helps me get out of bed again.

“Alright,” she says, “come on, let’s walk straight down the corridor.”

To my surprise, after only a few steps I already feel more confident, and after the first walk we immediately add another one.

Satisfied, I get back into bed and suddenly feel much less ill and weak.

The next day, I am already walking independently through the ward early in the morning. I feel relieved. After all the fear and worry, I am suddenly walking around again.

On Monday I feel so much better that I am convinced I will be allowed to go home the next day. Even though it has not actually been discussed with me yet, I do keep in mind that I might have to stay one extra day.

Still, I am amazed at how quickly I am recovering and I notice that it genuinely makes me feel good. After spending so much time preparing for this operation, which had already been scheduled three times, I can hardly understand why I was so nervous about it.

Could this operation finally bring the long hoped for change in my life?

The next day I sit with excited anticipation waiting for the doctor on the ward. Hospital days start early. At six o’clock the first medication, at half past six blood tests, and at seven o’clock breakfast. After that I freshen up, get dressed and walk a few laps around the ward.

Afraid of missing the doctor, I return to my room and watch the time slowly pass. But at quarter past nine, the doctor walks in and after a short conversation it is clear.

“Things are going very well, so you can go home, as long as the endocrinologist agrees as well.”

I am absolutely delighted. As good as the care in the hospital is, and the people working in healthcare truly are amazing, I really want to go home.

Even though I am looking out from the ward over my own neighbourhood, fortunately I cannot see the apartment building where I live. Still, it feels as if I can already feel myself being pulled home through the walls.

As always in a hospital, it is a matter of waiting until the discharge actually happens. With the confidence of an experienced patient, I assume I will probably be able to leave around one or two o’clock, but that turns out not to be the case.

Just like several other patients who underwent the same surgery, I wander impatiently through the corridors of the ward. Every now and then a nurse comes by to say they are working on it, and in the meantime I chat with someone from the hospital or another patient.

Eventually, around 3:00 PM, there is finally some clarity about my discharge. The endocrinologist is on the way. Half an hour later, the moment arrives. The endocrinologist is very satisfied and he also agrees that I can go home.

Enthusiastically, I start packing all my belongings and the nurse arrives as well.

“Well Eddy, once the doctor on the ward has finalized your discharge, you can leave.”

I look slightly disappointed.

Oh, so someone still has to take one more look at everything, I think.

Eventually I have everything packed and I am completely ready to finally leave. Impatiently, I walk another lap around the ward. Apparently the nurse can read my impatience from my face and laughs.

“Your discharge papers are coming, don’t worry!”

I have to laugh at my own impatience as well. The moment you hear that you can go home, it becomes almost impossible to wait and all you want is to collapse onto your own sofa as quickly as possible.

Then, at 4:00 PM, the moment finally arrives. I receive a folder containing all the instructions for the coming weeks, an overview of the upcoming appointments and a report of my hospital stay. I had never experienced a discharge being handled so formally before, and even as an experienced patient I learn something new.

When I walk off the ward together with my brother a little later, it feels as if I am stepping into a new world. Even though it was only a relatively short hospital stay of five days, something has fundamentally changed.

I am walking around without the tumour.

Or at least mostly without the tumour, because they were not able to remove everything.

A month has passed now and I am trying to find a balance between taking things slowly and doing things. I am very grateful that I had already completed rehabilitation before the surgery, because I can notice exactly when I start pushing myself too far.

Still, I also notice the impatience. I want to move forward so badly.

Recover, return to work, travel, live.

The fatigue is currently the main thing I notice after the surgery. The fatigue was already there, but it has clearly become more intense, especially when I do too much. I also notice that my head protests when, out of habit, I quickly want to do something that I should not be doing. Not very wise when you need to avoid pressure on your head.

Unfortunately, this also means I cannot exercise for the time being, something I had just enthusiastically started doing again after rehabilitation. Every day I try to go for a walk and occasionally I still go out with my camera. But my body clearly tells me that I still need to take things very slowly.

That remains incredibly difficult for me. The beautiful weather is so inviting and I notice that, after living in “illness mode” for years, I am desperately ready for a normal life.