Een paar dagen opname in het ziekenhuis en je wordt er weer aan herinnerd wat voor aparte wereld dat is, naast de gewone wereld.

Zodra je door de deuren stapt, lijkt het alsof je een portal doorgaat naar een andere planeet. De geur is anders, de geluiden zijn anders, en alleen de ramen herinneren je eraan dat er ook nog een echte wereld is, een voor nu onbereikbare wereld waar je alleen maar naar kunt kijken.

Deze wereld heeft ook zijn eigen regels en omgangsvormen, en ook zijn eigen taal. Een deel van die taal begrijp ik inmiddels, maar soms is het nog steeds net Latijn. Terwijl ik naar buiten kijk, moet ik terugdenken aan eerdere opnames en aan wat ik toen dacht als ik daar ook naar buiten keek. Tijdens mijn eerste opname duurde het maanden voordat ik weer naar buiten kon, en lag ik ook periodes op bed zonder dat ik ervan af kon. De buitenwereld werd toen zelfs een wereld waar ik niets van wilde weten. Het is koud buiten! Oké… Het is zulk lekker weer! Oké… Verveeld keek ik naar buiten en zag de wolken betekenisloos overtrekken.

Na een heftige tijd knapte ik weer op en begon ik opnieuw naar buiten te verlangen. Vanuit mijn raam keek ik neer op de fietsenstalling van het personeel en zag de ene ploeg arriveren terwijl de andere vertrok. Ik voelde me zo jaloers. Hoe zou dat zijn? Naar buiten lopen, je fiets pakken en de wereld in, zo vrij als een vogel. Tijdens een rondleiding in het ziekenhuis stond ik ineens buiten. Rillerig van de kou keek ik om me heen en ging snel weer naar binnen.

De mensen van buiten zijn via app en telefoon goed te bereiken, maar tegelijkertijd ook ver weg. Voor het raam staand zwaaide ik een keer naar familie die niet langs mochten komen, maar me toch graag wilden zien. Zulke momenten zijn waardevol, maar kunnen tegelijkertijd ook confronterend zijn. Je wilt er eigenlijk heen en ze omarmen, maar het voelt alsof ze op een andere planeet zijn, onbereikbaar.

Ook de mensen in deze wereld zijn anders. Je raakt gemakkelijk verbonden met vreemde mensen, iedereen met z’n eigen verhaal en leven, en even leef je samen op deze planeet. Dan vertrekt er weer iemand en komt er een nieuw persoon binnen. Even later ben je weer druk in gesprek. Toch zijn het de mensen die in deze wereld werken die deze wereld het meest bijzonder maken. Ik heb altijd het gevoel dat de mensen die in de zorg werken van een ander slag zijn: zorgzaam, doortastend, meelevend, maar ook troostend en geruststellend en ook bron van informatie.

Na je ontslag mag je ineens weer terug naar de gewone wereld. Je loopt opnieuw door de portal naar de andere planeet, en langzaam neemt de echte wereld je weer over. Ook al is dat wat je het liefste hebt, de andere wereld neem je toch een klein beetje met je mee. Heel soms mis je die zelfs een beetje, maar niet te veel natuurlijk, gezond zijn is ook wel fijn.