De afgelopen maanden waren mentaal gezien niet de makkelijkste. Ik merkte dat de teleurstelling over het uitblijven van fysiek herstel en de blijvende vermoeidheidsproblematiek steeds groter werd. Ergens had ik de hoop dat wanneer de stamcellen weer op orde zouden zijn, ik ook weer de weg naar boven zou vinden. Maar nu zijn we al…
Even lijkt de tijd stil te staan. Ik hoor de woorden van mijn arts aan en denk alleen maar: daar gaan we weer. Eerder schreef ik al over mijn toekomst, welke kant gaat het op, op naar niemandsland 2.0? Ergens voelde ik al dat ik daar was aanbeland: niet ziek, maar ook niet beter. Daarom…
Toen ik kanker kreeg, veranderde mijn leven voorgoed. Ondanks alles wat ik moest ondergaan en hoe diep ik ook ging, had ik de motivatie om er vol voor te gaan. Ik lette op wat ik at, ik begon te sporten, de kilo’s vlogen eraf en ik was enorm gemotiveerd. Voor het eerst voelde het alsof…
Na een jaar van behandelingen en een uitdagende periode voelt de schrijver zich vastgelopen in een toestand van onzekerheid, tussen herstel en ziekte. Ondanks verbeterde bloedwaarden blijft de vermoeidheid een probleem, en de angst voor nieuwe complicaties heerst. Acceptatie van deze situatie blijkt moeilijk, terwijl de toekomst onduidelijk blijft.
Tijdens mijn eerste opname in het ziekenhuis kreeg ik tot twee keer toe een psychose (ook wel delier). In deze blogpost vertel ik over de eerste psychose, in een volgend deel vertel ik over de tweede. Dit omdat beide totaal verschillend verliepen voor mij.