Na een jaar van behandelingen en een uitdagende periode voelt de schrijver zich vastgelopen in een toestand van onzekerheid, tussen herstel en ziekte. Ondanks verbeterde bloedwaarden blijft de vermoeidheid een probleem, en de angst voor nieuwe complicaties heerst. Acceptatie van deze situatie blijkt moeilijk, terwijl de toekomst onduidelijk blijft.
Tijdens mijn eerste opname in het ziekenhuis kreeg ik tot twee keer toe een psychose (ook wel delier). In deze blogpost vertel ik over de eerste psychose, in een volgend deel vertel ik over de tweede. Dit omdat beide totaal verschillend verliepen voor mij.
Vandaag ga ik terug naar het begin, naar de dag van de diagnose die mijn leven volledig zou veranderen: 8 september 2021.
Het was even geleden dat ik geschreven had of een update had gegeven en dus maak ik vandaag een blogpost over de afgelopen periode en over hoe het er nu voor staat…
De afgelopen weken – misschien zelfs wel maanden – waren helaas extra vermoeiend. In mijn hoofd was er geen ruimte om een blogpost te schrijven, ondanks de onderwerpen die er genoeg waren: een nieuwe kuur en DLI, drie jaar na de stamceltransplantatie, het overlijden van mijn zus – deze maand tien jaar geleden – en…