Even lijkt de tijd stil te staan. Ik hoor de woorden van mijn arts aan en denk alleen maar: daar gaan we weer. Eerder schreef ik al over mijn toekomst, welke kant gaat het op, op naar niemandsland 2.0? Ergens voelde ik al dat ik daar was aanbeland: niet ziek, maar ook niet beter. Daarom…
Toen ik kanker kreeg, veranderde mijn leven voorgoed. Ondanks alles wat ik moest ondergaan en hoe diep ik ook ging, had ik de motivatie om er vol voor te gaan. Ik lette op wat ik at, ik begon te sporten, de kilo’s vlogen eraf en ik was enorm gemotiveerd. Voor het eerst voelde het alsof…
Na een jaar van behandelingen en een uitdagende periode voelt de schrijver zich vastgelopen in een toestand van onzekerheid, tussen herstel en ziekte. Ondanks verbeterde bloedwaarden blijft de vermoeidheid een probleem, en de angst voor nieuwe complicaties heerst. Acceptatie van deze situatie blijkt moeilijk, terwijl de toekomst onduidelijk blijft.
Een paar dagen opname in het ziekenhuis en je wordt er weer aan herinnerd wat voor aparte wereld dat is, naast de gewone wereld.